ถ้าฉันเป็นเทียนสวยๆ เล่มหนึ่ง..
และเธอก็คงเป็นผู้จุดไฟ แห่งความรักให้ฉัน..


ยามที่ไฟแห่งความรักของฉันลุกขึ้น...
เธอได้อยู่ใกล้ๆ ฉัน..และเฝ้ามองอย่างพึงพอใจ..
แสงสว่างจากเทียนเล่มนี้ช่างดูสวยงาม..
และฉันก็มีความสุขทุกครั้ง... ที่ฉันได้เห็นเธอมีรอยยิ้ม..


แต่เธอรู้ไหม..
ขณะที่ฉันเผาผลาญตัวเอง เพื่อส่องสว่างให้เธอนั้น...
น้ำตาฉันแอบไหล.. โดยที่เธอไม่เคยรู้..
น้ำตาเทียนเล่มนี้ได้กัดกร่อนตัวฉันลงไปด้วย.. ทีละเล็กละน้อย..


แล้วเธอรู้ไหมว่า...ฉันเหลือเวลารักตัวเองน้อยลงๆ ทุกที..
น้ำตาเทียนที่ไหลออกมา... ทำให้เวลาของฉันน้อยลงไปด้วย..


เมื่อเธอเดินไปลับสายตา...
ความสว่างมันทำให้ฉันมองไม่เห็นเธอ..
มันทำให้ฉันกลัว.. แต่ก็ทำได้แค่เพียงรอ..รอ และ รอ..
ขณะที่ทั้งลม ทั้ง ฝนมากมาย..
เฝ้าแต่คอยพัดให้มันดับลง..


หากว่าเธอกลับมา..
เธออาจจะมองเห็นว่า..
รูปร่างของฉันมันไม่ได้สวยเหมือนเดิมอีกแล้ว..
ไม่มีเทียนเล่มเดิม.. มีแต่เทียนเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่ง
กับรูปร่างที่คงไม่น่าดูเท่าไร..


แล้วเธอจะสนใจเทียนเล่มเล็กๆ นี้อีกไหม..
เทียนที่เปลวไฟแห่งความรัก.. อ่อนแรงลงทุกทีๆ..
ไม่ช้ามันก็คงจะดับลง.. ณ ตรงนี้.
คงเหลือเพียงน้ำตาเทียน.. ที่ไร้ค่าใดๆ..


ถ้าเธอยังใส่ใจเทียนเล่มนี้..
ช่วยต่อเชื้อไฟแห่งความรักให้ฉันทีได้ไหม..
เพราะหากไฟแห่งความรักนี้มอดไป..
ต่อให้เธอรวบรวมน้ำตาเทียนของฉัน ..แล้วหลอมฉันขึ้นมาใหม่..
ก็คงยากที่จะให้สวยสดงดงามเหมือนเดิม...